માથે ટકો રાખું કે વાળ, તોય તથ્ય છું
ભલે ના પહેરાવો ફૂલમાળ, તોય તથ્ય છું
વાત રાખું છું મીઠડી અને હૈયે રાખું ફૂલો,
મોજ આવે તો તમે કાવ્યમાં આવી ઝૂલો.
લાગુ સુકાયેલી ડાળ, તોય તથ્ય છું
કોઈ જમાડે ગુલાબજાંબુ કે શિખંડ પૂરી,
કદી પેટભર ખાવા મળે કદી ભૂખ અધૂરી.
પીરસો અડદની દાળ, તોય તથ્ય છું
જેમ રાખો તેમ રહેતા હું શીખી ગયો છું,
તમને મનગમતું કહેતા હું શીખી ગયો છું.
ભલે ના રાખો સંભાળ, તોય તથ્ય છું.
પહેરવેશમાં ઝભ્ભો પહેરું હું રંગબિરંગી,
સ્વભાવે મનમોજી હસમુખો ને અતરંગી.
દોડુ મળતો જ્યાં ઢાળ, તોય તથ્ય છું.
જે બોલું એ પાળું છું, ખુદનું જીવન માણું,
મારી તમારી વાત નથી, હું ખુદને પિછાણું.
છું હું વાતુડો ને વાચાળ, તોય તથ્ય છું.
ક્યારેય પણ મારા સ્વાર્થ માટે ઝૂક્યો નથી,
પંથ પ્રવાસી છું અડચણ સામે હાર્યો નથી.
ક્યારેક ખાઇ લઉ ગાળ, તોય તથ્ય છું.
પ્રેમ સામે પ્રેમ પીરસુ, નફરત સામે કરુણા,
જે મળ્યું તે સ્વીકાર્યું, કદી ના કરતો ધૃણા.
તમે આ
ભ ને હું પાતાળ, તોય તથ્ય છું,
No comments:
Post a Comment